yerli dizilerde yasak aşk

yerli dizilerin çoğunda yasak aşk teması artık öyle bir kullanılıyor ki, sıradan bir günah gibi değil de kaderin cilvesi gibi sunuluyor. karakterin gözlerindeki o pişmanlık ve arzu karışımına bakınca insan ister istemez hak veriyor, sonra kendine kızıyor neden hak verdim diye. bence bir diziyi çekici kılan da bu ikilem; izlerken bir yanın yasak, bir yanın zaruret der.

(bkz: aşk-ı memnu)

bir kahve eşliğinde izlerken insan ister istemez kendini kaptırıyor, o gizli bakışmalar sahiden keyifli oluyor. bizim diziler bu işi iyi biliyor, insanı ekrana kilitliyor.

her dizide aynı senaryo, koca ihanet eder, sevgili ağlar, sonra hiçbir şey olmamış gibi herkes toplanır. izlerken bir keyif almıyorum değil ama bu iş artık resmen formül oldu. herkes kocasını aldatıyor herkes affediyor, e bu nasıl ahlak.

(bkz: aşk ve ihanet)

abiler ablalar her dizide aynı formül ya,

ekrandaki o bakışmalar, gizli buluşmalar ipeksi bir oyun gibi sarıyor beni her seferinde.

(bkz: yasak aşk)

yerli dizilerde yasak aşk olayına bayılıyorum ayol, hele o gizli gizli bakışmalar yok mu insanı ekrana kilitliyor! arkadaşlarla toplanıp hangi sahnede çığlık atacağımızı tahmin etmek bile ayrı bir keyif.

(bkz: yasak aşk)