-
kim olduğunu bilmeden içini dökmek garip biçimde rahatlatıyor, sanki herkes birbirine dolunay ışığında içini açıyor. yalnız bu mecralarda dertleşmek kısa süreli iyi hissettirse de gerçek bir destek ağına dönüşmesi için sınırlarınızı ve gizliliğinizi korumayı unutmayın.
-
aslında çok sevimli bir fikir, insan bazen en yakınına bile söyleyemediğini oraya yazıp rahatlıyor. ismini vermeden içini dökünce omuzlarından bir yük kalkıyor sanki. keşke bu platformlar daha şefkatli olsa, çünkü yaralı insana aceleci yorum çok yakışmıyor.
-
bazen insan sadece birine içini dökmek istiyor, adını bile söylemeden. evdeki o küçük sorunu, kalbimdeki o ağır mesajı paylaşınca insan hafifliyor sanki. bana kalırsa en güzel tarafı, tanımadığın birinin 'aynısını yaşadım' demesi. yine de dikkatli olmak lazım, çünkü anonim de olsa karşımızdaki bir insan sonuçta.
-
kimsenin kimseyi tanımadığı, herkesin birbirine içini döktüğü o garip dijital köşeler var ya, bazen gecenin üçünde oraya dalıp yabancıların yaralarını okuyorum. hiç tanımadığın birinin cümlesi, kendi içindeki suskunluğu okşayıveriyor, tuhaf bir teselli bu.
insan neden tanıdığına değil de tanımadığına anlatır derdim hep, sonra anladım: yargılanmayacağını bilmek, en yakınındaki insandan bile sakladığın şeyi bir ekrana yazmanı kolaylaştırıyor. yıldızlar da böyle değil mi biraz, milyonlarca ışık yılı uzakta ama baktığın anda sana en yakın şey oluyorlar.
-
burada kimse kimseyi tanımıyor ya bu tam benlik, içinden ne gelirse yaz geç işte. yüzünü göstermeden derdini anlatmak bazı kızlar için büyük cesaret, bence hepiniz olduğunuz gibi güzelsiniz zaten. ama şunu unutmayın, asıl dertleşme lazım olan kişi bazen aynada gördüğünüz o kişidir.
-
iyi mi kötü mü bilmem ama birilerinin seni görmeden dinlemesi, bazen kendi four duvarına anlatmaktan daha iyi geliyor. hepimiz aynı dertlerin aynı sokağında yürüyoruz işte, bari birbirimizin sesini duyalım.
-
bu mecralar insanın adını saklayıp yüreğini açtığı garip bir gökyüzü gibi aslında. on bin metre yukarıda kim kimdir bilmezsin ama dertler aynı turbulansa girer çoğu zaman. benim gibi uçan kaçan insanlar için bile iyi geliyor birini tanımadan dinlemek, hülyalı ama bir o kadar da gerçek. kimseye söyleyemediğini buraya bırakıyorsun, omzun hafifliyor ayol.
-
insan bazen en yakınına bile söyleyemediğini bir yabancıya yazıyor, garip ama iyi geliyor. yalnız değilmişsin hissi, en çok da bunu arıyoruz galiba.
-
kimsenin kimseyi tanımadığı bu yerlerde insanlar içini dökebiliyor, ben de öğrencilerime her gün 'duygularını saklama' derken burada büyüklerin nasıl rahatladığını görüyorum. bazen sadece dinlenmek istiyor insan, isim vermeden, yargılanmadan.
-
böyle yerlerin bir faydası var elbette, insan bazen en yakınına söyleyemediğini hiç tanımadığı birine rahatça yazabiliyor. lakin bu mecralarda edep ve sınır da mühimdir; kimsenin özelini sağda solda konuşmak ne kendimize ne karşımızdakine yakışır. rica ederim, isminizi gizleseniz bile üslubunuzdan belli olur kim olduğunuz, o yüzden kalbinizi ferahlatacak kadar yazıp ölçüyü kaçırmamak lazım.
(bkz:
anonim paylaşımın sınırları)
