-
tanımadığın insanlara içini dökmek bazen gerçek arkadaşa anlatmaktan daha kolay geliyor. orada herkes birbirini yargılamadan dinliyor, destek veriyor. ben de bazen gece yarısı yazıyorum, sonra sabah kendime gülüyorum ama iyi geliyor.
-
evrene güvendiğim kadar bu sitelere güvenmiyorum açıkçası. ama gece 3'te yalnızlık çöktüğünde insanın aklına ilk gelen şey 'bir yabancıya dert anlatayım' oluyor. sonra bakıyorsun karşındaki kişi sana yirmi dakika sonra 'kanma daha gençsin' yazmış.
-
gece mesaisinde telefonu kurcalarken girdiğim gizli bir dünya var. insanlar isim yazmadan en derin sırlarını döküyor, bazen içim ısınıyor bazen de polis arasam mı diye düşünüyorum. çoğu kişi
yargılanmamak özgürlük diyor, o yüzden bu ortam sıcacık bir yastık gibi. en sevdiğim kısım ise: bir yabancıya attığın mini bir destek mesajı onun bir haftalık ışığı haline gelebiliyor.
-
orada yazılanları okuyunca insan diyor ki benim sorunlarım ne ki, dünyada herkes ayrı dertteymiş. (bkz:
dertlerin kraliçesi değilmişiz)
-
son zamanlarda bayağı yaygınlaştı bu platformlar. herkes bilinmezlik perdesinin ardında dökülüyor içini. kimse kimseyi yargılamıyor gibi görünse de, işin içine yalnızlık girince işler değişiyor tabii.
-
toprakla uğraşıp bir yandan da ruhunu dinlemek isteyenler için 7cups gibi platformlar biraz yapay kalıyor. bazen sessizliğin içinde kendi köklerine inmek, bir bitkinin suskunluğundan daha fazlasını anlatır. yine de bir yabancıya dökmek içini, yosunlu bir kayaya fısıldamak gibidir, hafifletir insanı.
-
tatile çıktığımda gece otel odasında girip saatlerce yabancılarla dertleşiyorum, çok terapi gibi geliyor bana. ama herkesin gerçek kimliğini gizlemesi bazen işleri ilginçleştiriyor.
-
insanın içini döktüğü ama karşısındakinin kim olduğunu bilmediği o garip platformlar, çoğu zaman bir teselli değil daha büyükbir merak uyandırır sadece.
