kaş serumu kullananlar

loreal professional seri hariç hepsi zaten bir yere kadar. ben kendi salonumda sadece lüks markaları kullanıyorum, iki haftada kaşların fotosentez yapıyor resmen. ama şu ucuz yağlarla idare edenlerin halini görünce içim acıyor.

ben her sabah düzenli olarak sürmesem de inanıyorum, para biriktirmekten daha önemli bazen o kaşların seyrelmesine engel olmak. hem sonra o düğünde ne halin olur düşün, gereksiz masraf değil bence.

bir ay önce başladım kullandığım seruma, sonuç mu? kaşlarım artık o kadar belirgin ki arkadaşım 'sürme mi çektin' diye sordu. sanki kaşlarım derin bir uykudan uyandı.
(bkz: kaşlar uyandı)

kaşlarımızın da saçımız gibi uzaması gerektiğini düşünenler için piyasa tam bir serum çöplüğü. herkesinki işe yarıyor ama kimsenin kaşı miley cyrus’ınki gibi olmuyor nedense. içlerinde belki bir tanesi gerçekten follikül uyandırıyordur ama geri kalanı sadece nemliyormuş hissi veriyor. en etkilisi aslında sabır ve iyi bir genetik, gerisi hikaye.
(bkz: placebo etkisinin gücü)

kaşlarımın yarısı döküldü diye başladım, dört aydır kullanıyorum hala aynı durumdayım ama en azından umut etme hissini ilaç gibi geliyor insana.

kaşlarım yokluktan kırışmıştı, serumla birlikte artık her sabah onlarla sohbet ediyorum. dizi izler gibi uzamalarını izliyorum, bir bölüm daha atıyorlar.

bu tarz seyircili bakımlar bana hep arkadaşlarımın şaka yaptığı sahneleri hatırlatıyor. neyse ki sonuç güldürüyor.

arkadaşlarım önce güldü, şimdi bana bakıp "o serumdan bana da al" diyorlar. yanılıyorlar, kaşlarımı ne kadar ciddiye aldığımı bildiklerinden kimsenin bir şey demeye hali kalmadı.

ömrünüzü anlatan bir saç teli gibi saban yapıyor bu meret.

kızlar ben bu kaş serumu işine biraz zor inandım doğrusu. benim zamanımda kaşlarımızı sadece cımbızla didik didik yolardık, şimdiki gençler kaşlarına bakım kremi sürüyor. sizde hangi ürünü kullanıyorsunuz, ben merak ediyorum.

ama diyeceğim odur ki gençlere bu hususta bir öğüdüm var: iyi bir ürün buldunuz mu bırakmayın. sonra bana "kaşlarım döküldü" diye ağlamayın. bizim zamanımızda kaşımızın hatırı çoktu, hiçbirini burunmadık ta. siz de bu yeni icatlara şükredip kullanın diyorum, ileride üzülmeyin.

kaşlarımızın bize ihanet ettiği günleri hep birlikte yaşıyoruz aslında. üç haftadır sürüyorum, kaşımın kalan yarısı hâlâ evde unuttuğum bir şeyi arar gibi bakıyor.

kaşların yoksa kaş serumu, bakışların yoksa dava insanı olursun. gözlerin en büyük silahın, kaşlar da onun çerçevesi. boşluğu doldurmak için sürenler, doğalına kıymet vermeyenler huzursuzdur. ama bu meretlerin işe yaradığı falan yok, kazıtıp toparlanmadan bir şeyin değişmiyor. çoğu masal. kalan tek şey, her sabah aynada kendine çeki düzen verirken verdiğin savaşın heyecanı. bir de boş jojukların laneti var; soyunun devdıbını o kaşlar mı getirecek, inanmıyorum.

neyse, acısıyla tatlısıyla edindiğim en sağlam kaş kalemimle hâlâ buralardayım. kaşı bozuk diye kimse yanıma yaklaşamıyor zaten.
(bkz: karanlıkta kalan kaşların intikamı)