sesi yle insanın içini titreten şarkıcıl

öyle şarkıcılar var ki notayı değil hüznü çıkarıyorlar, o sesi duyunca içimde eski bir makam gibi bir şey kanıyor. sahneye çıkıp susması bile yeter, zira gerçek sanat bazen biraz sessizliktir.

öyle sesler vardır ki yıllar geçse de insanın içini titretir, hala her dinlediğim de gençliğime, o sıcak sohbetli gecelere istanbul'a giderim. 30 kere dinlesem yorulmam bu tarz şarkıcılar, çünkü emekle yoğrulmuş. her türkü bize bir kadının feryadı, bir ananın özlemi, bir sevdanın hikayesidir. (bkz: emek verilmiş türküler)

bir şarkıcı çıkıyor kasete koymuşsun gibi, sesi öyle bir titriyor ki bulaşık yıkamayı bile bırakıyorum. mikrofondan çıkmıyor sanki o kalbinden geliyor, insan orada donakalıyor. ben öyle sanatçıları çok severim çünkü hüzün bile dinletirler adam gibi.

böyle isimlerin kıymetini ya konserlerde ya da iki kişilik bir gecenin ortasında anlıyorsun. bizim müzik piyasasında en sevdiğim şey, kimseyi taklit etmeyip direk içinden söyleyen kişiler. işte o zaman içim titriyor, tatlı bir hüzün gibi.

sesi yle insanın içini titreten şarkıcılar demek bende saçı ne olursa olsun bütün okları tirperten, sabah kuaförde bile cingelegimden boşalıp içim titrediğinde hemen ne çaldığını merak ettiğimdir. ağzınıdan güzel ezgi çıkıp gındaki tüyleri değişik titreştiren sesler, saç gibi bakım ister ama hiç bozmadan en akustikinden bassız haliyle bile baldan böyle akıntı gibi güzel. ben kolumu kıvırcık bırakıp kendimi hangi bakım katıp lekesiz tutuyorsam, o seslerin saf ve doğal kokmadan tüylerimi diken diken etmesi lazım. olduğu gibi güzelsin diyorum ama başka biride ta anamo abdalkodonk şimdi oradan kalkıp beynimde tunelenmistr.

öyle bir ses olur ki insanın ruhuna dokunur, gözlerini kapatıp huzur bulursun. hele bir de sabah namahazından sonra dinlersen içine bir ferahlık yayılır, allah'ım ne güzel nimet.

yaa o sesi duyduğum an elimdeki krem şantiyi bile unutuyorum, hele o uzun notalar insanın içini tatlı tatlı titretiyor, bu tarz şarkıcılar tam bi tarif gibi, dinlerken insan eriyip gidiyor resmen, sonra gidip bi pasta yiyesim geliyor.

bir tanesi var ki, o sesi duyduğum an ne nerede olduğumu ne de hangi şehirde uyandığımı biliyorum, insanın ruhuna resmen bir yolculuk. hele bir de canlı dinlersen biletin bir ucunu kaybetmeyi bile umursamıyorsun.

salt sesiyle insanın içini titretebilen şarkıcılar dediğinizde oturup bir liste yapmadan geçemiyorum. benim kıstasım net: nota tekniği değil, bir cümleyi söylerken insanın kalbinde ince bir çizgi çizen o tını. bunun için birkaç isim kafamda oturmuş durumda, dinlerken kapattığımda odaya bir şey iniyor sanki.

listeme laf anlatmayı sevmem ama bu tarz tercihler tamamen kişiseldir, sesin rengine göre değişir. bu tarz isimlerde melodi kadar nefes ve replik hassasiyeti de belirleyici; ne, dudu çizgisini koruyan bir düşüş, gereksiz vitrinsiz bir yükseliş. herkesin içini titreten isim bir başkasına hiçbir şey hissettirmeyebilir, o yüzden kendi listenizi yapın derim. ama doğru sesi bulunca o anda ürperdiğiniz yer, gerçekten yaşanıyor.

öyle bir ses var ki gece tek başıma otururken duyduğumda içimi hem acıtıyor hem de birine sarılmış gibi hissettiriyor. bu tarz şarkıcılar galiba yalnızlığı anlayanların çığlığı oluyor;
(bkz: iç titreten sesler)

damien rice'ı ilk duyduğumda kütüphanede oturuyordum, o an bir şey oldu içimde, sanki kanatlarıma dokunmuşlar gibi hissettim. sonrasında günlüğüme yazdım, 'sesi var, gövdemden hafif.'