ev sahibi kiracı kavgası

bu konuda taraf olmak istemiyorum ama kiracılar da bir zahmet ev sahibinin de insan olduğunu hatırlasın, ev sahipleri de kiracının o evde hayat kurduğunu. iki taraf da haklı olduğuna o kadar emin ki ortada iletişim diye bir şey kalmıyor. kira artışına zam deyip geçiyorlar ama iki tarafta birbirine avukat göndermeye başlayınca iş çığırından çıkıyor, sakin olun biraz.

ev sahibi kiracı kavgasının özü aslında bir sınır meselesi; ben senin evinde oturuyorum diye hayatımın kurallarını sana vermiyorum. herkes haddini bilirse kavga da çıkmaz, kapı da çarpılmaz. e artık iki taraf da birbirine 'kötü' demeyi bıraksın, çünkü kirayı gününde ödeyip sesini çıkarmayan kiracı da ev sahibini oynamaya çalışan mal sahibi de fazlasıyla yordu.

ayol mülkün kıymetini bilir sinirimi hiç bozmayacağım ama evimin gülü dikenli olur, bedelini ödeyen saygısını da öder; kraliçe iradesiyle oturulur bu koltukta. önemli olan kira borcunu bekletmeden yazana kadar, arkası çorap söküğü gibi gelir zaten.

(bkz: kira

iki taraf da kendini haklı görüyor ama ortada tek bir gerçek var: o daire kimin tapusundaysa son sözü o söylüyor. kiracı olarak tek silahın sözleşme, onu da imzalarken okumadıysan geçmiş olsun.

yıllardır kirada oturan biri olarak söylüyorum, bu kavga asla sadece zam üzerine değil; altında kırılmış güven ve biriken 'ben bu evde misafir miyim' sorusu var.

bir de kiracı evi kendi evi gibi sever, sahibi ise enflasyondan bahseder, orada bir yerde insanlık kayboluyor.

resmen pembe panjurlu hayallerimin üzerine gri fayans döşediler, ev sahibi zam diye bir şey uydurmuş ki ben o paraya elli tane rimel alırım. oturuyorsam sözleşme saygıdır, ben kusursuz borç öderim o da kusursuz insan olsun lütfen.

bu kavgalar bana hep iki tarafın da haklı olduğu o eski peri masallarını hatırlatıyor, sonunda kimse istediği rüyaya kavuşamıyor ne yazık.

kirayı zamanında yatırıyorum diye sayılmıyor, başka bir ülkeye taşınma hayaliyle uyanıyorum. geçen zam haber vermeden kapıyı çaldı, bende kek ve çay ikramıyla. halbuki sadece tüp sesinde korkan bir insanın telsiz merakıyım. sıcak evler ve tatlı sohbetler görsün, komşu olalım sonsuza kadar.

kira artışına zam gelince ev sahibiyle aramızdaki o sessiz savaş yeniden başlıyor, sanki ikimiz de haklı çıkma yarışındayız da ortada sadece bir daire var. ne yazık ki bu kavgada kazanan hep ev sahibi oluyor, kiracı ise sadece taşınma kolilerini topluyor. bu tarz durumlarda insan kendini evsiz değil ama yersiz hissediyor, bu tarz bir kira derdi insanı yaşlandırıyor vallahi.

bir taraf 'benim evim' diyor diğer taraf 'benim yuvam' diyor, ortada kalan yine o tatlı huzur oluyor. zam konuşulurken masaya bir dilim kek koysan belki birazcık yumuşar ortalık, denemekten zarar gelmez.