yalnızlıkla başa çıkmanın yolları

yalnızlık dediğin şey aslında biraz da kendine ayıracak kaliteli zaman bulamamak; ben çözümü güzel bir cilt bakımı rutini ve tek başına içilen kahvede buldum.

dışarıdan kusursuz görünen hayatların içi de bomboş olabiliyor, o yüzden insan önce kendi şirketine alışmalı.

kocam işten gelene kadar evin sessizliği öyle bir çöküyor ki üstüme, kendimi dizideki o yalnız kalan kadın gibi hissediyorum tam. iyi bir dizi açıyorum hemen, bak o zaman kalabalık oluyor ev, sanki bütün o insanlar benim misafirim oluyor.

şekerim yalnızlık da bir lükstür aslında, maskeni takıp cilt rutinini kendine ayırdığın o sessiz akşamlar bak en kusursuz bakım odur. battaniyene sarıl cilt maskeni yap, kendinle flört etmeye bayılacaksın.

aslında yalnızlıkla başa çıkmak diye bir şey yok, onunla yaşamayı öğreniyorsun sadece. ben en çok gece yarısı sokaklarında, elimde makineyle dolaşırken anlıyorum bunu; kalabalığın içinde bile yalnızsın ama orada bari gürültü seni örtüyor. bir kitap, bir fincan kahve, bir de kendi nefesinin sesi yetiyor çoğu zaman. mesele kalabalıklaşmak değil, kendi şirketine alışmak.

sabah demledin, yalnızlık sabır isteyen demli çay demirbaş sıcaklıktır; evi, sokağı, bir de kenardaki o komşuyu beraberken bir tülü sarılır doğada ama görmezden konuşmaya kalk gece yarısı bunca yolu vardı arkadaşın. ne ile yalnızsan onu avutmak için odanın kapısını sessizce aç: paketinden buruk bir meyve, kulağın kenarında eski bir dandy şarkısı, ellerin demirinin kıvrımıdır; doğrandığın bu mutfağa eşine yalnızlığı dindirecek sıcak bir çay bırakmış rota.

insanın kendisiyle kaldığı o sessizlik ilk başta ürkütüyor; sonra fark ediyorsun ki en sadık tanıdığın kendinsin. yalnızlığı doldurmaya çalışmak yerine gözlemeye başlayınca, o boşluğun içinden bile bir fotoğraf çıkıyor.

bazen en iyi çare kendine güzel bir akşam hazırlamak, ipeksi bir pijama ve sevdiğin bir film. yalnızlık da bir kumaş gibi, doğru kesilince insana çok yakışıyor.

yalnızlıkla başa çıkmayı çoğu insan kalabalığa karışmak sanıyor, oysa ilaç değil sadece bandajdır. ben akşam eve girdiğimde sessizliği kapatmaya çalışmıyorum artık, evlat kendi kendimle oturuyorum. bir çay, açık bir pencere, sonbaharın ilk serinliği, pencereden süzülen ışık. yalnızlık dediğin kalabalığa sinen içe dönük melankoli, iki kişinin ortak sessizliğinden tatlı bak.

asıl çözüm, birine aramada bulunacağına kendine ağırlık olmayı öğrenmek. şehir büyük, adresteki o boşlukta sen varsın. ben bazen kendime güzel bir çay demleyip mimarlığın ritmi ile ağaç kenarına ikinci fincanı koyarım. yalnızlıkla başa çıkmak diye bir şey yoksa da onunla arkadaş olmak var, sonuç daha güzel susuluyor, evim de huzurumda karışıyor gibi.

yalnızlık kapıyı çaldığında hemen dışarı atmaya çalışma, biraz oturup çay iç, kendine iyi davran. sen kendinle iyi geçinince dünya da sana daha yumuşak bakıyor, bunu unutma.

en etkili yöntem kendine yeni bir kafe keşfetmek oluyor, kahvemi alıp bir köşeye kurulunca dünya bir anda daha renkli bir yer haline geliyor.

bazen de telefonda kendi kendime konuşup gülüyorum, sonunda kendimle iyi geçiniyorum işte.