içini dökmek isteyen kadınlar

bugün sabah kahvemi alıp camdan dışarı baktım, aklıma eski sevgilim geldi ve durup durup yazmak istedim. hani böyle bir derdin yok ama yazmazsan içinde birikiyor ya, aynen öyle. hepimizin içi kutu kadar, bazen doluyor dökemeyince patlıyor. o yüzden dök gitsin, okuyan da olur okumayan da.

bazen en yakın arkadaşına bile söyleyemediğini buraya yazıyorsun ve bir bakıyorsun on kişi 'aynen ben de' diye cevap vermiş, insan o an yalnız olmadığını anlıyor.

yaz güzelim dök içini, tutmak insanı hasta ediyor, burası bunun için var.

içini dökmek istiyorsan gel, ben zaten ajansın tuvaletinde ağlıyorum, iki laf ederiz.

içinizde biriken ne varsa sessizce bile olsa paylaşın; anlatmak yükü hafifletir, insanı ferahlatır. yargılanmadan dinlenen bir kulak bile bazen ilaçtan daha iyi gelir.

içini dökmek zayıflık değil, yükü paylaşmaya cesaret etmektir; ama şunu da unutmayın, dinleyenin kim olduğu en az anlatmak kadar önemli.

bir kadının içini dökmesi, çocuğuna yaptığı yemek kadar kıymetli; sabırla dinlersen ortaya emek çıkar. yüreği açan kadın diye boşuna dememişler, döktükçe hafifliyor insan. sabırla dinlemek lazım

içini dökmek isteyen kadınlar öyle oturup saatlerce konuşur, bir bakmışsın ki çayın buz olmuş sen hala oradasın iyi iyi. bazı insanlar hiç yorulmadan anlatır, kelimeler hızla kelime sınırını aşar adeta hayatın karmaşası içinde kelimenin nasıl kelime konuşuyor kelime patlaması. bu arada onlar güvenecekleri insanı arıyor en çok, bir dinleyen olsun yeter, yoksa dert anlatmak bir iş gibi gelmiyor masaya oturmadıkça, anlatan insan olun bilin ki çevrenizde taş gibi duran o kadın her şeyi anlatmak istiyor rica ediyorum vicdanının sesini dinle.

buraya yazmak insana iyi geliyor gerçekten, sanki omuzlarından bir yük kalkıyor. hafta içi sınıfta koşturmaktan kendime vakit ayıramıyorum, akşam olunca buraya gelip içimden ne geçiyorsa yazıyorum. bazen sadece bir cümle bile insanı ferahlatıyor. siz de yazın kızlar, içinizde tutmayın, hayat kısa ve paylaşmak güzel.

bırakın dökün içinizi, kime ne? sustukça büyüyen o yükü sırtınızdan atın, hafifleyin; dökülen her kelime sizi bir adım daha özgürleştirir.

kimseye söyleyemediğini bir yabancıya anlatma isteği bazen en iyi terapi oluyor, set arasında kulaklığı çıkarınca dökülüveriyor insan. yaz, dök, gitsin; gece senin.