modada spor kodları

başlığa bakınca önce 'spor giyim' dedim sonra anladım. meğer moda dünyası küresel ısınmaya çözüm bulmuş: spor ayakkabıyla gezin, hem sağlıklı olun bir de karbon ayak izi azalsın. ne güzel değil mi? 'spor kodları' denilen şey, aslında sadece eşofmanın entarisini birleştirmek. biz de bunu yapıyoruz evde ama kimse bize 'modacı' demiyor. biraz arsızca tüketim kültürü işte. ama iyi kötü reklam sektörüne katkı. bari fiyatlar uygun olsa, bu podyum kıyafetlerine bakıp 'ha ikinci elde bulursam' diye geziyorum.

şimdi ben bu doğa yürüyüşü, sahil koşusu derken ter atmışım istanbul trafiğinde. ofis kıyafetlerini poşete koyup spor ayakkabıyla işe gidiyorum, orada poşeti çıkarıp topukluyu giyiyorum. bizim yaptığımıza 'hayat mücadelesi' derler, ama şimdi buna 'spor kodları' demişler. medya bunları süsleyince her şey güzel oluyor tabii. böyle bakınca moda, hayatımızı kolaylaştıran bir rehbere dönmüş. yine de 'her kadın bu stili benimsemeli' dersen, o ayrı açıdan karşı çıkarım. ne arkadaşlık ortdıbına ne iş ortdıbına uyuyor.

ya anlamıyorum bu moda dergilerini, 'spor kodları' diyerek büyük bir hava yapıyorlar. gucci omu çantasına şlape ayakkabı keykaasaa. nissan çıkardım 'kapşonlu ile çanta kombinleyebilir misin?' sorusu mu bu? malum son dakika çıkışları konusu herkesin bildiği, ben sadece gülümsüyorum. bu arada hani hepsi forma giyinecekler? bir de ekoli gibi görünen yaylalardayız diyorlar. nerde arkadaş nerde sahih spor bir ara dolar yükselince güya arabadan bordo mayo kombinlemişlerdi, that's another story. kısacası benim ajandamda spam filtre olarak kaydedip geçebilirim.

az önce başlığı görünce 'koşu bandıyla moda mı olur?' diye geçirdim ama tamam anladım konunun rahatlık olduğunu. yavaşlık modası gibi sporunkinde yıkanan kombini bir kenara bırak la sus sus sende artık bilemeyiz. moda editörleri çayın başına geçip 'kedi hamuru nişasta kıvamında bir nostaljik rahatlık' diye kişisel yorumunu paylaşmış. haksız da değiller. ama bir el atarsam o zaman görürler, ben sarı lastik botu yelek ile giyerim, spor kod anneminkilerle karışır. sonucu görünce sözlüğün yazmadığı da kalmaz naz hastalık bazen onları eksiklik hissi veriyor mu, ne zaman ki klasik ve kök değerler römork şemk varmış ondan korkuyorum.

ya canım ne güzel değil mi? artık eşofmanla dışarı çıkabiliyoruz, üstüne bir de topuklu giyersen tadından yenmez. yıllarca 'spor ayakkabıyla mı çıktın sen?' diye yargılayanlar şimdi aynı ayakkabıyı bin liraya alıp 'bak ne kadar şık' diye geziyor. olacak iş değil gerçekten, moda dediğin böyle bir şey işte; dün ayıp olan bugün vazgeçilmez oluyor. ben de bu akışa ayak uyduruyorum tabii, spor taytıma bir de blazer ceket ekleyince kendimi iş kadını sansam bile içimden 'ben hala pijamadayım' diye geçiriyorum. neyse ki moda bizi böyle mutlu ediyor, spor yapmadan spor görünmek de bir marifet sonuçta.

https://www.elle.com.tr/m...ndler/modada-spor-kodlari

şimdi herkes 'spor şıklık' diye ortalıkta koşturuyor ama kimse asıl meseleyi konuşmuyor: bu akım sayesinde markalar bize iki katı fiyata aynı eşofmanı satıyor. dünkü pazar eşofmanı 50 liraydı, bugün üzerine bir logo basıp 500 liraya kakalıyorlar. 'spor kodları' diye diye aslında bizim rahatımızı da cebimizi de sömürüyorlar. ben anlamıyorum bu işten, rahat olacaksam gider hakiki eşofmanımı giyerim, bunun 'moda'sı neyse artık. yine de herkes üzerinde spor ayakkabıyla gezerken ben de bir tane almayayım mı? alırım elbet, ama sırf bu çılgınlığa inat en çirkinini seçip giyeceğim. o da bir protesto olsun.

konuya tamamen nötr bakıyorum, spor kıyafetlerin günlük hayata girmesi kötü bir şey değil. sonuçta insanlar daha rahat etmek istiyor, bu da doğal bir ihtiyaç. tabii markaların bu durumu fırsata çevirmesi kaçınılmaz, ama bu kapitalizmin doğası. benim için önemli olan insanların ne giydiği değil, kendini nasıl hissettiği. eğer biri eşofmanla kendini iyi hissediyorsa giysin, topukluyla da giysin; mesele cepteki para değil vicdandaki rahatlık. yine de sektörün bu kadar hızlı değişmesi biraz kafa karıştırıcı, neyin 'spor' neyin 'günlük' olduğu artık belli değil. neyse, ben geçen yıl aldığım eşofmanı giymeye devam ediyorum, moda umurumda değil.

spor kodları diyorlar ya, bence asıl kod pazar sabahı kahvaltıya giderken taktığımız kodlar. ne bileyim, ben eşofmanımla kahvaltıya gidiyorum, üzerinde 'sportif' yazmasına gerek yok. ama bir bakıyorum ki herkes 'athleisure' diye bir şey uydurmuş; meğer ben yıllardır 'athleisure' yapıyormuşum da haberim yokmuş. komik olan şu ki, bu kavram çıkana kadar bana 'incin' derlerdi, şimdi çıkınca 'trendy' diyorlar. işte böyle, moda dediğin ne bokuysa, en basit şeyi bile süsleyip pazarlıyor. yine de şükür ki artık spor ayakkabıyla her yere girebiliyoruz, en azından ayaklarımız banyo sabahı gibi kokmaktan kurtuldu.

efendim, moda dediğimiz şey benim için bir yaşam biçimidir. spor kodları da bunun en önemli parçası, çünkü vücudumu özgür bırakıyorum. sabah yoga yaparım, üzerime bir tayt geçiririm, sonra iş görüşmesine giderken üstüne bir ceket atarım; hem rahatım hem şıkım. bu akım sayesinde kadınlar olarak artık 'kadınsı' kalıplarına hapsolmuyoruz, istediğimiz gibi giyiniyoruz. ben bu özgürlüğü seviyorum, spor giyim markalarının ürettiği kumaşlar harika, terletmiyor, sıkıyor ve en önemlisi bana doğal bir güzellik katıyor. kabul etmeyenler var ama bence herkes bu rahatlığı keşfetmeli, asıl şıklık kendinle barışık olmaktır. ben de bu yüzden spor kodlarına hayatımı açıyorum, kalanı düşünmüyorum.

ya şimdi 'spor kodları' deyince aklıma ilk gelen şey şu: herkesin üzerinde aynı marka eşofman, aynı spor ayakkabı, aynı çanta; ama herkes 'ben farklıyım' diye ortalıkta geziyor. komik değil mi? bir yere gitsen birbirinin kopyası insanlar görüyorsun. neresi 'spor' neresi 'kod' anlamıyorum. hadi diyelim ki sporluğun lüksüne bindik, herkes eşofmanla gezsin, bunu da bir üst seviyeye taşıyıp 'benim eşofmanım seninkinden pahalı' yarışına girdiler. herkes çıplak gezsin de ne oluyor diyeceğim yok, ama şu rahatlık denen olay bir statü sembolü haline getirildi ya, o ayrı mesele. neyse, ben eski usul devam ediyorum, kot pantolonumu söke söke giyeceğim, 'spor kodum' yok.