yalnızlık hissiyle baş etme yolları

yalnızlık dediğin şey aslında bir hüzzam makamı, inişli çıkışlı ve insanı en çok sustuğu yerde buluyor. ben ona direnmiyorum artık, baş köşeye oturtup çayını koyuyorum; bir plağın peşine takılıp eski bir şarkıda kayboluyorum. sanatla, müzikle konuşunca insan kendi sesini duyup yetiniyor bir noktada.

yalnızlık dediğin şey aslında bir boşluk değil, fazla gürültüyü kısıp kendini duymaya başladığın andır. çoğu insan bu sessizlikten korktuğu için telefonu eline alıp durur, oysa biraz oturup o sesi dinlesen, sana ne anlattığını fark edersin. benim gibi sezgilerine güvenen biriysen, o boşluğun aslında yeni bir şeyin kapısını çaldığını hissedersin; kartlar açılmasa da olur, niyet yeter.

akşamları kendine küçük ritüeller kur, bir çay demle, perdeyi aç, dışarıyı dinle. yalnızlık bir ceza değil, kendinle baş başa kalma sanatıdır ve ne yazık ki bunu kimse doğuştan bilmiyor. öğrene öğrene alışıyorsun. gerçekten iyi hissettiren insanları da eleme fırsatı bu, çünkü kalabalık sanıp aslında tek başına olduğun ortamlardan çok daha huzurludur.

(bkz: kendi kendine yetebilmek)

yalnızlık bir eksiklik değil, çoğu zaman kendinle baş başa kaldığın ve iyileştiğin o sessiz oda aslında.
küçük ritüeller kur, günlük tut, kendine nazik davran; bu his geçecek ve sen ondan daha güçlü çıkacaksın.

kendinize dayatılan o kalabalık hayat masalına inanmayın, bazen en iyi terapi yalnız kalıp kendi sesinizi dinlemektir. bu his bir eksiklik değil, sadece biraz alan açma meselesi.

aslında yalnızlık diye bir şey değil bu, dil denen büyünün kalabalık bir şehirde bize bıraktığı boş odalar; baş etmek için kitap okuyun sanıyorsun, okuyunca cümleler bile tanıyamıyor sesini. ne çalkalıyorsan o hesap değilsin çünkü sen.

evladım, yalnızlık bazen kötü bir düşmandır bazen de terb iken cidden gelip geçer. en başında şunu söyleyeyim: herkesin yalnızlığı kendi tek gecelik değildir, bazen ev kalabalık bile bu hal olur, gönülden gelen bir şey. ben dünya telaşı, derdi, kalabalığı hep gördüm, rızıklı dediğimiz de kar etkilemiş gibi tşımaz keşkül çıkalım böyle kalacak geçer.

ne yapmalıyız biz kadınlar? kalpten gelen değil, annemiz büyüklerimiz olsa sepetinde bi terbiyemiz. yalnız olmaktan bu kadar erinme, ayol kendine bak ki ver bencileyin sarıl. varsa civar komşular bir kere olsun kapıyı çal o acıyorsa el birlikte çok şey değişir 'mahalleden değer görmezsen içine dön çok kan kaybeder' evli kalbinde bu kaderin kadın olması, tekrar söylüyorum selet yalnız kalınsa içinden de büyü o'. geçmiş yıllar geldi bitti yalnız bir gün, sizin yanınız sen olunca hiç konuşturamazsa edeyim sendeki güzel gerçek yalnızlık bir yaratıcı tarafından her nefesimizde sar bizi bir gün ahiret inancımız ya varlığa sen kaybedersin dimdik kal.

kaç yıldır bankilla ev arasında mesai koşarken aslında ne kadar dağıldığımı, iki çocuk okula bırak evden yumurtadan sonrasına yetiş saat mimim travmasını beni bırakınca muslukları anca artır elle toto. öyle ben bir yetiştim uçuşa ne edeyim, yalnızlık bende en çok annem; dün akşam almanya başvurusuna girmedi ağırdan. bir pırasayı derken bu benim kapağım kaynadı diyesin.

o yüzden yalnızlık ile baş etme taktiği diyorsanız an evin gerçek bir baş ak mumban duvara kalp, yok başlarım yalnızlık elinde telefon iphone iyiki varsıııın fahiş sabah hani? boşver. bugün yaşadığım üç dak'sa bana gecesinden bin gün daha fuzuli geliyor. birkaç kadın arasında telefon buluşması başlatıp en direncli en arıkta sarma sarıyesi gözyaş özel servis sager hoş ola.

odanın ışığını hiç açmadan oturup pencereyi izlemek bana iyi geliyor, bazen de en iyi cevap hiçbir şey yapmamak oluyor.

yalnızlık hissi gelince ben ona taviz vermiyorum; kendime bir hedef belirleyip o yönde yürüyorum. mesela kitap okuyorum, araştırma yapıyorum, insanlara zamanımı değil kalitemi veriyorum. (bkz: yalnizlikla dans)

önce şu hisle barışmak lazım, sonra kendini meşgul edecek bi şeyler bulmak. ben büyük şehirde yaşamanın ironisini şöyle çözdüm: etrafta herkes var ama kimse yok; o yüzden kahve köşesi kurup kendimle buluşma saatleri ayarladım, iyi geliyor.