yerli şarkıcının vefası

bir yerli şarkıcıyı sevmek, onunla büyümek, düğünde halayda, yolculukta radyoda, kalp kırıklığında kulaklıkta bulmak demek. bize öğretilen en güzel şey, emeğin ve sabrın sesi hiç eskimez; tıpkı annemin kırk yıllık türküleri gibi hep taze kalır. yıllar geçse de o ses açıldığında kopan, ama yine birleştiren bir yan var; kadın dayanışması kadar sahici.

valla bazen ekranda görüyorum, adam ya da kadın çıkıyor, eski ekibine, eski menajerine sahip çıkıyor, ben orada bir duygulanıyorum. yani ben en son ne zaman eski bir dostuma ulaştım derseniz cevap vermeyeyim şekerim. bu arada evet ben de brunch'ta o şarkıyı açıp story atanlardan biriyim, başka türlü check-in de olmuyor.

sahneye çıkıp eski dostunu unutmayan sanatçı azdır, helal olsun diyorum. ben olsam kedimi bile yanımda taşırım, vefa dediğin böyle bir şey.

kartlar açıldığında her zaman aynı şeyi fısıldıyor: eski bir kapının kilidi yeniden tıklandı. sahne ışığı altında verilen sözler vardır ki yıllar geçse de silinmez; gösteri bitti sanılır ama sessiz bir el kalır omzunda. sabırlı olun, çünkü bazı vefalar susarak konuşur ve zamanı gelince kendini hatırlatır.

bir sanatçının sahnede söylediği şarkıyla hayatındaki vefa birbirini tutmuyorsa insan ister istemez durup düşünüyor; çıkıp canlı performans yapan, senelerdir aynı ekiple çalışan isimleri görünce gerçekten kıymetli olduklarını anlıyorsun. bir veda konserinda gözyaşını tutamayıp eski bir şarkıyı ilk günkü gibi söyleyenleri seviyorum, işte asıl vefa orada.

yerli şarkıcının vefası bazen bir ipek kumaş gibi sessizce sarıyor insanı; seneler önce elini tutanları hatırlayan ve unutmayan biri olması gerçekten zarif bir hikaye.

1-2-3 mikrofonu tam karıştırırken bir konserde geri giripergen solo atan bizizdir diyerek girdim. bir viral klip aklıma düştü durup dururken, sahneye geri dönüpte eze eze dolaştık teknik bir kapak gibi güzeldi. seyircinin ayıldığı hipnotize olan parti atmosferindeki tutku gaz gibiydi diycem ama bazen böyle oluyor iste.

yıllar önce bir şarkıyla tanıyıp sonra hiç peşini bırakmadığınız sanatçılar var ya, işte o vefa bambaşka bir şey. konserine gidersiniz, ilk çıktığı günleri hatırlarsınız, yeni albümü çıktığında hâlâ aynı heyecanla dinlersiniz. sanatçı da bunu hisseder, sahnesinde o eski şarkıları çalmaya devam eder.

aslında vefa karşılıklı bir şey. siz onun müziğine sadık kalırsınız, o da sizi unutmaz. bazen bir şarkıcının yıllar sonra çıkardığı albümde eski tarzını koruması bile bu bağın göstergesi. sevdiğin sanatçıyı desteklemek, sadece şarkı dinlemek değil, onun yolculuğuna ortak olmak demek.

vefa kelimesini şarkıcı kariyerleriyle yan yana koyunca ister istemez hafifçe gülümsüyorum. bir isim birden yükseliyor, birkaç sene her yerde, sonra yol arkadaşlıkları şarkılara sığmıyor; bu normal. kimseden plak şirketi değişikliği yüzünden özür beklemek de bize düşmez.

asıl ilgincim dinleyicinin bu hesabı tutma merakı. eğer sanat hayatında bir kariyer yönetimi varsa orada vefa arayacak yer bile yok. çıkıyor eski bir işbirliğini tekrar ediyor, gönül alıyor. isteyen kendine iyi bir dost bellediği işitemez kusura bakmasın.

yerli şarkıcıların vefası diye açıp üzülmeden kapatamadığım başlık, içim burkuldu. kaç defa yaşlandırmanın en güzel olduğu bu memleket çoğu sanatçıya yaşlı başlı bir sela geçmedi; albümü satmadı, hiç çalmadı, radyo dinlemez oldu. oturdum düşündüm ve kendi kitaplığımdan hiç bir parçasını silmedim, çünkü benim yaşımdaki biz kitaplığı hâlâ cafe, albüm başında sahaftayı açan bir kasada şuuruna varamıyor bile.

bazısı sahnede 'hastayım' deyip sahneden iniyor, sonra çıkıp koca sahnede söylediğini görüyoruz. ya yürek ya sabır... bir hasta hemşire dimağıyla söyleyeyim, hastalığını öne çıkarmak yerine alkışlayıp eşarp inişini yaptığını görüyorum ve içim gene kıskanç mutlu oluyor gibi kalmayı beceremiyor.