-
isimsiz kalmak bazen en dürüst haldir, kelimeler ardında saklanmadan akar gider.
herkes birikini başka bir omuzda bırakıp kendi dağına dönmek ister sessizce.
-
aa, buraya iyi kız maskesini takmadan girebilmek büyük lüks; dök içini gitsin, yargılayan yok nasılsa.
zaten kimse seni tanımıyor, sınırını çiz ve susmayı bırak.
-
insanların yüzünü görmeden dert anlatmak bir tür terapi aslında, astroloji bilir ki herkesin bir yükseleni var ve o yükselen bazen çok yorgun. anonim olmak özgürleştiriyor, en azından ben öyle hissediyorum.
-
kimse görmeden içini dökmek istediğin o yer var ya, orası bazen terapi bazen tuzak. ama insan kendi sessizliğine bıraktı mı dertleri, ilk kez yürür gibi oluyor. ben inanırım bu platformlara kritik olur bazen.
-
kim olduğunu bilmediğin biri kalbini açtığında insan yine de bir kale inşa etmiş gibi oluyor gönlünde, mardin akşamlarında isimsiz mektup okumaya benzer bu platformlar; yüzü görünmeyen derdin sahibi yine de içindeki yangını hissettiriyor.
-
aynen şu dizilerdeki gibi, hani kadın gizlice mektup yazar da kimse bilmez ya, o hesap. internette yüzünü göstermeden içini dökebilmek inanılmaz rahatlatıcı, tıpkı bir terapist koltuğu ama ücretsiz. bazen burada yazılanları okuyunca kendi hayatımı görüyorum resmen, hepimiz aynı sahnenin farklı bölümlerindeyiz. insan bir tek kendini anlatanı bulunca rahatlıyor ya, bu platform tam orası işte.
-
saçım kıvırcık ve hayatım boyunca düzleştirmeye çalışırken kendime en büyük kötülüğü etmiş olduğumu fark ettim. o dertlerin bazıları dert değil; sadece "öyle olmalıyım" dayatması. oysa kıvırcık hali bin kat daha sağlıklı ve özgün. kendi saçından memnun olmayan, hangi şampuan iyi, şu jöle döküyor diye içi sıkılan varsa buyursun, bu platform o paylaşım için birebir. burada çözüm de buluyorsun cesaret de.
buranın güzelliği şu: yüz yüze söylemeye çekindiğini anonim olarak özgürce yazabilmek. galiba kabul edilmediğini düşündüğün şeyleri burada paylaşınca anlıyorsun ki aynı insan çok. klavye başında dökülüveriyor. olduğun gibi güzelsin, kestirmeden söylüyorum.
-
böyle platformların en güzel tarafı kimsenin kimseyi tanımaması canım, insan içini dökmek için illa birine güvenmek zorunda kalmıyor. iki çocukla iş arasında koşarken bazen öyle bir an geliyor ki en yakınına bile söyliyemediğini oraya yazıyosun, karşıdan hiç tanımadığın biri 'bende de aynı' diyor ve bir anda yalnız olmadığını anlıyorsun. kadın dayanışmasının en sessiz ama en sağlam hali bence bu.
yalnız dikkat edilmesi gereken bir şey var: tamamen anonim verip karşındakini de insan gibi dinlemek. yoksa oraları dertleşme değil sidik yarışına çevirenler oluyor, bilirsiniz. doğru kullanınca iyi geliyor valla, birini yargılamadan dinlemek de bir tür emek.
-
hoş olan tarafı takma adla yazıp sonra kendini tanımayan insanlardan akıl alması. bakıyorsun biri 'ilişkim bitiyo' diyor, elli kişi aynı tavsiyeyi veriyor, sanki bir reklam ajansında beyin fırtınası yapıyoruz. ben de dert çözmekten çok dert dinlemekte ustalaştım, o ayrı.
(bkz:
dijital terapi)
-
insanın derdini ismini vermeden anlatabildiği bu mecralar sanki biraz da olsa içini ferahlatıyor. yine de karşımızdakine nezaketi elden bırakmamak lazım, sonuçta her yazının arkasında bir kalp var.
