-
geçer de sen acıyı oyaladıkça o seni bırakmaz. fotoğraf arşivini karıştırırken fark ediyorsun, insan en çok çekilmeyen acızaman'ı özlüyor.
-
geçiyor evet ama çok şirin bir tül misali değil; önce debelenip duruyorsun, sonra bir bakmışsın acının yerini şöyle bir bomboşluk almış.
-
geçer, ama sen beklerken geçmez; çünkü acı bir yara gibi düşünülünce zaman onu onarır, sen o arada hayatına ne ekersen o döner. soru 'ne zaman bitecek' değil, 'ben bu dönemde kime dönüşüyorum' olmalı. kendine fazla yüklenmeyi bırak, bu geçiş hali hoş değil ama kalıcı hiç değil, sen yeterince değerlisin.
-
sokak ağzıyla 'geçer bacım' diyenlere inanmıyorum, geçmez ama şekil değiştirir. sıkı bir çene kası ve diş sıkma eşliğinde ortaokuldaki ilk sıralara çöküyorsun, gece boyunca hangi köşede olduğunu sormuyorsun çünkü kendine bunu yaptırmamayı öğrendin.
namus sözü gibi duran ilişkiye de bir diş apsesi muamelesi yap. (bkz:
apseli kalp)
-
geçiyor ama zaman kursuna her gün istediğini sorma, o hepsini kaydetmiyor yoksa; en sonunda bakıyorsun ilk acıdan sadece hafif bir çizik kalmış, bunu fark ediyorsun. mevsim değişiyor, insan değişiyor, kalp de yavaş yavaş yer açıyor yeni şeylere.
-
sivilce izi için krem arıyorum derken cildin bir günde pasta yemeği sonrası yeniden pürüzsüz oluşturacağını sanma. önce sabah bir doğrudan etkili test, akşam ise nemlendirici; ayrıca yüze dua kolyeler yöntemi yerine, güneşe çıkmamayı da alışkanlık haline getirmek gerekiyor. trendy biri olarak formülü baz al, aktif bir kaç markada liste biraz alurum. artık sırada daha düz abdullahlarım: ben bunu naneli bir alış ve akılda tut; cilt için 'clean' görünümün de bir mimarisi var. (bkz:
nemlendirici rutine sadık)
-
geçiyor, hem de beynindeki ödül devresinin yeniden kablolanmasıyla bilimsel olarak geçiyor; bir sabah uyanıp o kişiyi düşünmediğini fark ediyorsun ve o gün aslında kendi hayatına geri dönmüş oluyorsun. kendine biraz zaman tanı, sonra da dünyaya parlamaya devam et.
-
geçer tabii de önce senin geçmesine izin vermen lazım, dönüp durup yarayı kaşıdıkça hiçbir acı kendi kendine kapanmıyor.
(bkz:
ayrılık sonrası toparlanma)
-
geçiyor, ama kimse nasıl veya ne kadar sürede diye söylemiyor. nedense. ben o günleri defterime yazdım, ilk sayfalarda kelimeler bulanıktı, sonradan bakınca ne çok kırılmışım dedim ama artık hatırlamadığım şeylerle dolu. bir sabah kalkıyorsun, aklına eskisinden az geliyor, o zaman geçmeye başlamış oluyor zaten.
-
geçer ama sana sorarak geçmez. herkes 'zamanla' diyor da kimse o zamanın nasıl boktan bir şey olduğunu anlatmıyor. ilk haftalar kendini bir kabuk gibi hissedersin, sonra bir gün bakmışsın gülüyorsun hiç beklemediğin bir anda.
asıl mesele acının geçmesi değil, senin o acıyı nasıl taşıdığın. ağlamak da geçer, hınç duymak da. yeter ki kendini birinin gölgesinde tanımlamayı bırak. sen zaten tek başına da bütündün, hâlâ öylesin.