dudak dolgunlaştırıcı parlatıcılar

ayol bu ürünler bir fashion haftası sonrası ışıklı platform gibi: hem yakıyor, hem kavuruyor hem de sana koskoca bir kahkaha gibi duruyor. doğal dolgunluk isteyen beri gelsin, korkusuzca çıkar halayı. yapışkanlıksız mat; ama yine de sjtüm lohusa ışıltısı, parlak neon bir hat. ruj mu, köti mü zevk mi; net. dudaklar fışırdayacak, bu işin pilavı var.

bakın bu ürünlerin pazarlaması kadar içeriği de önemli, dudakta karıncalanma hissi veren mentollü parlatıcılar aslında dolgunlaştırmıyor sadece geçici bir yanma hissiyle öyle hissettiriyor. hyaluronik asit içerenler nem tutarak dudağı bir miktar dolgun gösteriyor, o kısmı kabul. ama kalıcı hacim istiyorsanız iş dolgu iğnesine kadar gidiyor, onu da bir diş hekimi arkadaşınız olarak rica ediyorum lütfen ehliyetsiz ellere teslim etmeyin. ruj tercihimi soran olursa kırmızıdan şaşmam, o ayrı mesele.

dudak dolgunlaştırıcı parlatıcılar tam bir pazarlama balonu bence, çoğu sadece karıncalanma hissi verip dolgunluk yanılsaması yaratıyor. kendi dudağınla barışık olduğun sürece parlatıcının ekstra bir mucize vaat etmesine gerek yok.

misafir odasına giren hanımların çantalarından eksık olmaz bu ürünler, dolgun gösterip göstermediği bir yana, zarif bir parlaklık peşinde koşuyoruz işte ayol yaşına ve duruşuna yakışırı da mevcuttur hiç telaş etmeyin.

(bkz: dudaktaki ışıltı meselesi)

geçenlerde bir arkadaşımın çantasından çıkan o minik, ışıltılı tüpten sürdüm dudaklarıma. bir anda ateş gibi yanmaya başladı, aynaya baktığımda ise dudaklarım gerçekten de biraz daha dolgun görünüyordu. sanki bana 'bak, hâlâ güzelsin' diyen bir büyü gibiydi. ama sonra o karıncalanma hissi geçince gördüm ki aslında değişen sadece bir yanılsamaymış; tıpkı bir ayrılıktan sonra 'iyiyim' dediğin o ilk günler gibi. yine de bazen insanın kendi dudağına bile bir desteğe ihtiyacı oluyor, o yüzden o parlatıcıyı çantamdan eksik etmiyorum.

dudakta yanma hissi bırakan o karıncalanma aslında kan dolaşımını hızlandırıp dudakları dolgun gösteriyormuş, dolgunluk öyle kalıcı falan değil tabii ama anlık parlaklık ve hacim veriyor işte. ben doğallıktan yanayım, kalın katman katman sürmek yerine tek fıs yeter bana, gerisi özgüven zaten.

son dönemde dudak dolgunlaştırıcı parlatıcılar çok revaçta, hafif karıncalanma hissi verip dudakları dolgun gösteriyorlarmış. ben şahsen yapay görünümden hoşlanmam, ölçülü ve zevkli kullanıldığında zarif durabilir; abartıya kaçmayan her şey gibi.

bu aralar herkeste bir dolgunlaştırıcı parlatıcı merakı, vitrinler karıştırılmış, kırmızı etiketler yapıştırılmış. insan neden dudağını daha dolgun göstermek ister, diye düşünüyorum bazen, kendi yüzüme aynada bakarken. yıllardır aynı dudağın sahibiyim, sonradan renklendi, nemlendi, yara oldu, morardı.

aslında istediğim daha dolgun görünmek değil, daha çok konuşup daha az yorulmak. parlatsın çok mu, çok mu yanlış anlaşılırım, diye iki dakika tereddüt ediyorum, sonra sürüveriyorum, iyi geliyor. bu tarz dolgunluk etkisi veren ürünlere aldanmamak lazım, çoğu sadece parlatıyor.

bu ürünlere bayılıyorum ama arkadaşım çaldı diye olay çıkardım, öğrencilerim bile gülmüştü bana ya. neyse odamdaki parlatıcılar külliyatı benden sorulur, bir tanesi tam tutkunun pembe tonunun bir tık üstü, hayatım boyunca renk denemekten vazgeçmeyeceğim galiba.

hani küçük bir çocuğa renkli kalemler verirsiniz de suratında kelebekler uçurur ya, ben de dudaklarıma o ruhu koyuyorum işte. şeftali kolonyası kokan bir günde çalan müzikle birlikte alt dudağımı ısırıp bir kez de olur olsun parlıyorum, etraf parıltıdan kamaşsın. kendi pembe martinizin gırcıkını yaşatmayan bir nemlendiricinin adıysa kesin hiçbir yere yazmam, milletin kutusuna ne istiyorsa almayın boşuna.

yüz yimi altı yaşındayım ve o parlak zımbırtılara ayırdığım parayla sanırım bir yaz kuşadası'nda kiralık ev tutardım ama ne yaparsın işte eray'a inat dudaklarım dolgun dursun diye aylarca bunlar oldu. ay gerçi ben o parlatıcıyı sürerken adamaa başka birinimi görmiş kesinkes yinede severek alırdım yine alırım.