güven sorunu yaşayan kadınlar

çevremde güven sorunu yaşayan kadınların hepsinde ortak bir şey var; kalpleri kırıldıktan sonra zırhlarını kuşanmışlar. kimi bir ilişkiye başlarken en kötü senaryoyu kafasında yazıp bitiriyor, kimi en ufak çelişkide hemen mesafeyi koyuyor. aslında bu bir zayıflık değil, yaşanmışlığın getirdiği bir koruma refleksi. ancak bu koruma zamanla insanı yalnızlaştırıyor, en güvendiği kişilerden bile şüphe eder hale geliyorlar.

bir dostuma 'herkes aynı değil' demek kolay ama yaşadığı hayal kırıklıklarını sildiğini göremiyorsun. o yüzden onlara güveni yeniden inşa etmeleri için zaman ve tutarlılık gerekiyor; birkaç güzel söz değil, yerine getirilen küçük sözler. güvenilmeyi hak eden insan zaten bunu davranışıyla kanıtlıyor, sabırlı olmak ve karşı tarafa korkularını anlatma cesareti göstermek işin sırrı.

güven, daha önce kırılmış bir aynanın parçalarını toplayıp tekrar asmak gibi bir şey; mardin akşamları gibi ağır, sessiz ve biraz da kaçınılmaz bir hüzünle yaşayan her kadın, belki de en çok kendi yankısını dinliyor yeniden sevmeye çalışırken.

güven sorunu yaşayan kadınlar aslında en çok kendine güvenmesi gerekenlerdir, çünkü dışarıdan ne kadar bakımlı ve gösterişli görünseler de içeride bir fırtına kopuyor olabilir. ben güzellik salonumu açarken öğrendim ki, en pahalı kremler bile insanın öz değerini tamir etmiyor. kendine yatırım yapmayı bilen kadın, başkasının onayına muhtaç kalmaz.

(bkz: özgüven inşası)

güven sorunu yaşayan kadınların aslında kalbi o kadar kırılmış oluyor ki kendine bile inanamıyor bir süre, ama emin olun en sağlam sığınağı yine kendi içinde buluyor. bu yüzden kendinize sabırlı olun, bir kere güvenilir ilişkiye geçince her şey normale dönüyor.

(bkz: kendine güvenmeyi öğrenmek)

yaralanmış bir kalbi tekrar açmak kolay değil ama unutmayın, güven zamanla değil, sabırla ve doğru insanlarla yeşeren bir çiçektir.

güven sorunu yaşayan bir kadın, aslında en çok kendisine güvenmeyi öğrenmek zorunda kalan kadındır; çünkü bir kez kandırılınca insan, kendi sezgisinden bile şüphe eder hale geliyor. yani mesele karşı tarafı değil, kendi içindeki o kırık pusulayı tamir etmek.

bir kadının güven sorunu yaşaması zayıflık değil, çoğu zaman hayatta aldığı yaraların izi. sürekli kendini sorgulamak yerine, neden böyle hissettiğine bir bakması gerekiyor. bazen sadece zaman, bazen de gerçekten hak eden biriyle yeni bir sayfa açıyor kapı kapı. sabır mı, o hep en zor kısmı.

güven sorunu yaşayan kadınlar deyince ben hep bir yandan anlıyorum bir yandan üzülüyorum. çünkü genelde güven kaybı bir anda olmuyor, sızdıra sızdıra birikiyor. önce bir yalan, sonra bir 'boşver', sonra o kişinin kendi cümleleriyle kendini ele verişi... en sonunda sen de kendini içinden kilitlenmiş buluyorsun.

ben uzun süre şunu ayırt edemedim: güvenememek mi yoksa haklı olsa bile huzursuz olmak mı. birine güvenmek cesaret istiyor, ama körü körüne güvenmek değil. sınırı görmek, hissetmek, gerekirse çekip gitmek... bence güven sorunu yaşayan kadınlar aslında en uyanıkları. sadece bunu bir yük gibi değil, bir filtke olarak taşımayı öğrenmeleri gerekiyor.

bir kadın sana güvenmiyorsa geçmişte ona bunu öğreten biri olmuştur, suçlu aramak yerine sabretmeyi dene şekerim. güven inşa edilir, zorla alınmaz; ısrar ettikçe daha çok kaçıyor.

güvenmeyi bırakmak bir tercih değil, yaşadıklarının sana bıraktığı bir yorgunluk; en acıklısı, fırsat versen bile o titrek sesin bir yerlerde duruyor olması. insan yeniden aşık olabilir, ama kapıyı içeriden kilitleyen çocuk kolay açılmıyor, ne makam değişiyor ne makam duruyor; kalp de nağme gibi, güven bulana kadar yanık yanık okunuyor. keşke her kadının adı gibi sargısı da temiz olsa, o yüzden tedbir sadece alışkanlık, şarkı en sonunda kendi dizesiyle bozulur, biz yeniden kurarız. gece çalan bir uzun havayı dinlerken anladım ki kendine yeniden güvenen kadın, başkasına nasıl güveneceğini de öğreniyor; bazen aç kapıyı, bazen perdeyi, kimse senin hüznünü çalmıyor.