güven sorunu yaşayan kadınlar

güven sorunu yaşayan kadınların kendilerini suçlaması bana ters geliyor, önce o güveni kim kırdıysa oraya bakılmalı. affetmek zorunda değilsiniz, sadece kendi sınırınızı çizin ve asla arkanıza bakmayın.

bir kere güven sarsılınca insan dizilerdeki gibi o güzel replikleri değil, sadece 'ben sana demiştim' cümlesini kuruyor içinden, arkadaş ortamında bile gergin oluyorsun.

hepinize söylüyorum, geçmişte yaşadığınız ihanet sizin hikayenizin sonu değil sadece bir bölümü. ne ekersen onu biçersin, siz kendinize güven ektikçe hayat size güven biçecek.

canım cicimlerim, hepinizin haklı sebepleri vardır illaki. hayat kimseye 'hadi güven bakalım' diye kolay bir buton vermiyor ne yazık ki. bir kere kırılınca insan, sonraki kapıları hep kilitlemeye başlıyor, anahtarı da kendine bile vermiyor.

güvenmek zor, güvenmemek de bir o kadar yorucu. aslında sorun karşındaki insanların değil, senin bir türlü dizginleyemediğin o iç sesin. bu tarz durumlarda en çok kendine haksızlık ediyorsun, biliyorsun ama elimizden de pek bir şey gelmiyor.

kendini kollamak kötü bir şey değil ama kapıları sonsuza kadar kapatmak sadece içeriyi karanlık bırakıyor. yavaş yavaş, kendi hızında açmaktan kimse canını yakmaz merak etme.

güveni kırık bir kadın, antikacıda vuruk bir dolap gibidir; kapısını bir açarsın, gıcırdıyor. ama o ses seni ürkütmesin, içindeki el işi hâlâ sağlamdır. ben çözemedim de kim çözebilir ki, on sene de sürse eliyle yoklaya yoklaya bulacak. acele etmeyin, kapanan yara da iz bırakır sonuçta.

bir kadın size küçük bir hayal kırıklığını anlatıyorsa aslında duvarını göstermiştir demektir, o duvarı görmemekte ısrar ediyorsanız sorunu kadının da kendisinin zannetmeyin derhal siz kendi duvarınıza bakın. bir kadının güven meselesi yaşaması karakteri değil, yaşadıklarının muhasebesidir.

(bkz: sınırları olan kadın sorunu vardır)

güven bir kere sarsıldı mı koluna taktığın çanta bile sana yalan söylüyormuş gibi geliyor, o yüzden kimseye kendini kanıtlamak zorunda değilsin, sadece kapını aralık bırakıp içeri girene kadar beklemek de bir seçim.

ilişkiyi deniz gibi düşünüyorsun ama sürekli fırtına var mı diye gökyüzünü tarıyorsun. karşındaki 'iyi' dediğinde beynin otomatik olarak 'pek eyvallah, kanıtla' moduna geçiyor. en sevdiğin yaz akşamlarında bile telefonu iki saniye geç bıraksa ufkun kararıyor.

bu tamamen yorgunlukla ve korkuyla eğitilmiş bir içgüdü. ama hayat kısa, güvenmeyi tamamen bırakırsan zaten her ilişki baştan boğulur. bırak bir iki kez geminin dışına sarkıt ayağını, deniz her zaman batırmaz.

en narin dantelin bile kopmayacağından emin olmak ister misiniz? ben de öyleyim. bunu hisseden kadın, sevilmekten kaçan değil, sevilmenin ağırlığından ürken kadındır. küçük bir gecikme, bir suskunluk onun içinde bütün bir hikâyeyi yeniden yazar; zihni en güzel pembe düğümleri karanlık bir nakışa çevirir. bazen bir sütyen askısının gerginliği kadar incedir güven, kopmaz sanırsın ama en beklenmedik anda seni yalnız bırakır.

güven bir kadının temel ihtiyacıdır, tıpkı dişteki minenin sağlam olması gibi. minesi çatlamış bir diş nasıl soğuk suya her an hassas davranırsa, güveni kırılmış kadın da her sözü büyüteçle okur. bu bir kusur değil, bir korunma refleksidir.

ona gelip sen fazla kuruyorsun diyenler genelde asıl yaranın nedenini hiç sormaz. mesele kadının güvenini kazanıp bu tarz duruşu abartmamak; küçük kırmızı bayrakları es geçmeyin sokağında beklemeyen bir kadın daha bir adım öndedir.