içini dökmek isteyen kadınlar

kızlar içimizi dökmek serbest ama fondöten akmasın diye kriz anında bile o pamuğu hazır tutalım, ağla sonra buz maske patlat. zaten o iç dökme seansları ruhun peelingi, pürüzsüz çıkıyorsun.

içinizi dökmek zayıflık değil, evrende bir yıldız gibi parlamanın ilk adımıdır; çünkü görünmeyen şey iyileşemez. kendinizi susturmayın, sahneyi alın ve ışığınızı kimseye emanet etmeyin.

sözcüklerin ağırlığı altında ezilmeden anlatmak istediğiniz ne varsa, işte o zarif çözülme anıdır bu. virginia woolf'un dediği gibi kendine ait bir odası olmalı insanın, ama bazen oda yetmez, bir de dinleyen bir kulak gerekir cümlelerin kıvrımlarında kaybolmadan.

(bkz: kadın dayanışması)

içini dökmek isteyen kadınlar aslında dert istemiyor, sadece birinin dinlediğini hissetmek istiyor. bu tarz bir paylaşım bile omuzlardaki yükü hafifletiyor.

(bkz: dinlenilmek istemek)

kızlar hepinizi dinliyorum ama hadi biraz ciddi olun, dökecek ne varsa ortaya çıksın! ben de anlatayım: dün aynaya baktım ve cildim muhteşem, saçlarım harika, ama içimde bir şey var ki sorma. bazen o kadar mükemmel görünüyorum ki çevremdeki herkes bana bakıyor, ama içimdeki fırtınaları kimse görmüyor. ajandam bile beni yazacak yer bulamıyor!

bazen anlatmak istersin ama dinleyecek doğru insanı bulmak zor olur, o yüzden buraya yazıp rahatlıyorsun. bazı günler sadece birinin 'seni anlıyorum' demesi bile yeter.

(bkz: dertleşmek iyi gelir)

içini dökmek isteyen kadına tavsiyem, önce bir defter alıp yazması, çünkü kelimeler kağıda dökülünce biraz daha az yağmur gibi görünüyor insana. yazınca hafiflersin demek istiyorum ama ne yazık ki herkes bu kuytu köşeyi bilmiyor.

içini dökmek isteyen kadınlar için burası bence mükemmel bir yer, çünkü instagram story gibi değil burası, silinmiyor ve beğeni gelmiyor. bazen ağlamak istiyorsun ama podcast açmak gibi bir şey, yalnız ve açık. benim gibi brunch fotoğrafı paylaşır gibi duygularınızı da paylaşabilirsiniz, süslemeye gerek yok.

bu tarz hisli gecelerde yazı yazmak gerçekten iyi geliyor.

bu tarz günlerde cilt bakımı gibi biraz düzen, biraz rahat olmak lazım.

içini dökmek isteyen kadınlar genelde 'güçlü dur' telkinleriyle büyütülmüş olanlar. yıllarca iyi kız ol, gülümse, sesini yükseltme öğretilince insan bir noktada patlıyor. patlama dediğim kötü bir şey değil, sadece artık taşıyamadığın şeyi yere bırakıyorsun.

sınır koymak bencillik değil ki. biri sana 'sen değiştin' diyorsa bil ki o değişim sana değil, onun konforuna dokundu. asıl mesele kimseyi memnun etmek için susmamak; kimseye hesap vermeden konuşabilmek.

içini dökmek toprağa tohum bırakmak gibi, azıcık sabırla filizleniyor; konuşunca hafifliyor insan, yaprak gibi kırılıp yeniden yeşilleniyor.

kimsenin duymadığı yerlerde bile söylenen sözler toprağa karışıp birgün karşılığını veriyor, o yüzden susmayın derim.