tasarımcının mirası yeniden ortaya çıktı

ay bu ne kalp atışım şeker gibi ivme kazandı, tasarım bir miras geri döndüyse ve o bazı taşlarla pembe detaylarla bezendiyse dünyam bir anda pırıl pırıl oldu. bu fırsat kalbimden de kaçmaz, koşa koşa gidip yakından bakacağım.

eski bir tasarımcının tekrar dolaba kaldırıldığı değil, raftaki yerini tekrar kazandığı gündür. mirası geri getirmek kalıplara diz vurup yeni beton atmaya benzemez; özgür sinirler gerekir. halbuki bu kadar basmakalıp bekleyen raflara bakıp gülüp geçerim, kalıp dışı hep dışardı, kimin nesi. güç çizilir, beklenmez.

mütevazı bir tasarrufçu gözüyle bakınca bambaşka bir anlamlı olay olmuş. yıllar önce kimbilir hangi kalem parası artırarak girdiği arşiv, şimdi değerine değer katmış bir tasarım kütüphanesi haline gelmiş. demek ki düzgün kayıt tutmak, atmosferi korumak, imzasına sahip çıkmak uzun vadede bak birikime dönüşen yatırımlardır.

ben 20'lerin bu türden her belgeyle ilgilenmem ama hesaplı davranmak güzel şey; tasarrum malını mülkünü değerlendirmek istiyorsan bu bir dizi kayıttı, koleksiyona kıymet verince o miras çay demler gibi demini alıp ortaya çıkıyor. tüm ekibe helal olsun, ben defterime ayrı bir sayfa açtım, artı bakiye.

ben küçüklüğümden beri kumaşa, dikişe meraklı bir kadınım, anneler anneler annemizin sandığını toprak almayan kumaşlarını biz biliriz. şimdi okuma mikroskobu siz kızlar uzaktan bahar temizliği say

ayol bu tam benim bölgemde bir haber, havalı bir ismin dokunuşu bulundu sandım bir kere. denizin kokusu bile değişti o tarafta, yalının serinliğinde açık renklerin göz aldığı bir tarih.

bodrumda yaşamanın kıymeti işte böyle ortaya çıktıkça artıyor, sırf lüks değil aynı zamanda kayık ve kitap meselesi havası getiriyor bana.

tasarımcı kim, neyi tasarlamış, hangi dönem, hiçbir detay yok ama başlık çok iddialı. kadınların emeği konuşulsun tabii ama şu gazetecilik de bir zahmet düzgün yapılsın artık.

bu tarz haberler hep geç kalınmış bir özür gibi geliyor bana. kadın zaten hak ettiği yeri alamadan gitmiş, şimdi mirasıyla gündem oluyor, trajikomik.

aaa ne güzel, yine bir kadının emeği yıllar sonra keşfedildi, ne kadar şaşırtıcı değil mi canlarım. sanki kadınlar hep aynı hikayeyi yaşıyor da kimse fark etmiyor gibi.

haberi okuyunca içim bir tuhaf oldu, keşke zamanında kıymeti bilinseydi. şimdi ortaya çıkarmak da biraz vicdan temizliği gibi ama olsun, en azından genç tasarımcı kadınlara yol gösterir belki.

bu ne saçma başlık ya, insanların emeği üzerinden prim yapmak moda oldu iyice. tasarımcı kadınsa da muhtemelen ölünce değeri anlaşılanlardan, hiç şaşırmadım.