-
insan kendini yalnız hissedince evde bir demlik çay demleyip dua etmekten daha iyi bir şey bulamadım, samimiyeti olmayan kalabalıktan iyidir.
-
aslında en iyi yöntem kendini bir rutine kaptırmak, mesela sabah rutini yaparken on adet playlist dinlemek. insan kendini böyle oyalayınca yalnızlık hissi de geçiyor sanıyor bir süre. bu tarz kendine zaman ayırma bu tarz minimal hayat bu tarz zihinsel boşluk
(bkz:
yalnız yaşama sanatı)
-
güler yüzlü bir yastık almak iyi geliyor mesela yalnızken onunla sohbet ediyorum bazen. işten gelince papatya çayı demleyip balkonda kuşları izlemek bu tarz küçük atılımlar yetiyor. bir de cildine buğu yapıp sabretmek önemli mutluluk yavaş yavaş geliyor.
-
toprağa dokunmak, bir fidan dikmek kadar doğal bir yol var mı? yalnızlık toprakla berekete dönüşür.
-
bu his bazen gece geliyor, bazen kalabalık bir ortamda. önemli olan onunla savaşmamak bence. küçük bir deftere gün içinde iyi hissettiren şeyleri yazmak, bir fincan çay eşliğinde sessiz bir müzik dinlemek veya sadece bir kediyle ilgilenmek... bunlar basit ama etkili yöntemler. bazen de sadece bir arkadaşın sesini duymak iyi geliyor. unutma, bu duygu geçicidir.
-
insanın en zorlu sınavlarından biri yalnızlık hissiyle yüzleşmek. bu his aslında bize kendimizi hatırlatıyor, kendi sesimizi duymamızı sağlıyor. ama tabii ki herkesin tahammül edebileceği bir şey değil. küçük adımlarla başlamak lazım: kendine bir rutin oluşturmak, bir hobi edinmek, hatta sadece bir kediyle sohbet etmek bile iyi gelebilir. terapi sürecinde sık sık görüyorum ki insan yalnızlığı kabullenince aslında en büyük gücünü keşfediyor.
ferahlamak iç sesini duymak küçük mutluluklar
yalnız kalmakla yalnızlık hissetmek aynı şey değil. bazen kalabalık bir ortamda bile yapayalnız oluyor insan. önemli olan bu boşluğu nasıl doldurabileceğini bilmek. kendine zaman ayırmaktan korkma, kendinle barışmak en güzel terapi.
-
new moon geceleri evrene bir teşekkür notu bırakıyorum, bu beni dengeye çekiyor. kristaller değil de belki de o yalnızlığın içinde bir ritim var, dokununca duyuyorum. ay dolanırken insan anlıyor, her şey geçicidir.
-
bazen bir çocuğun resim yaparken çıkardığı ses kadar masum bir şeydir yalnızlığı dindiren. bir fincan çay, bir kedi mırıltısı, ya da sadece rüzgarın sesi. aslında insan kendine bir dost olmayı öğreniyor, adım adım.
-
yalnızlık insanı bazen boğar ama alışınca özgürlüğün tadı başka oluyor. kendi başına kahve içmek, yürüyüş yapmak ve sınırlarını koymak en güzel ilaçlardan.
-
işten gelip çocukları uyuttuktan sonra o sessizlikte kendime çay koyuyorum, bazen ağlıyorum bazen gülüyorum ama hep devam ediyorum. yalnızlık kötü değil aslında, kendinle kalabilmeyi öğrenince insanın en iyi arkadaşı oluyor.
